Hodowla terierów Walijskich "BUKOWINKA" mgr inż. Michał Idczak

Michał Idczak – mgr inż. leśnictwa. Leśnik, myśliwy, wędkarz, przyrodnik, urodzony w wielopokoleniowej już rodzinie leśników i myśliwych.
Od najmłodszych lat związany z lasem, wodą i polowaniami.

 

 

• „Odkąd tylko pamiętam w naszym domu były psy myśliwskie, wyżły, jamniki, teriery, które towarzyszyły nam zarówno w życiu codziennym jak i na polowaniach. Mój ojciec układał je samodzielnie ze świetnymi zresztą rezultatami, opierając się na książce Gieżyńskiego i własnych doświadczeniach. I to właśnie ta książka ”Szkolenie psów myśliwskich” z niosącym aport jamnikiem długowłosym na okładce utkwiła mi w pamięci jako jedyna z czasów gdy miałem pięć lat i nie umiałem jeszcze czytać. Mam ją z resztą do dzisiaj i często do niej sięgam nie tylko z sentymentu ale też i po naukę i dobrą radę. Z tamtego okresu pamiętam jeszcze gładkowłosą wyżlicę Mewę, wierną, mądrą, kochaną, bardzo posłuszną i świetnie aportującą. Spędzałem z nią prawie całe dnie. To chyba wtedy złapałem psiego bakcyla, który procentuje do dziś.

 

Mewa

 

• Przez kilka następnych lat w naszym domu królowały głównie jamniki i foksteriery, psy z charakterem ale zawsze wesołe, dzielne i gotowe na wyprawy łowieckie. Zwłaszcza foksy były wielkim przyjaciółmi dzieci i nawet jak coś nam się zdarzało przeskrobać to nie pozwalały rodzicom nas tknąć. I takie właśnie pieski towarzyszyły mi w pierwszych samodzielnych wyprawach łowieckich, gdy 1995 roku jako jeszcze uczeń Technikum Leśnego w Goraju, wstąpiłem w szeregi Polskiego Związku Łowieckiego. Wtedy też zacząłem na poważnie szkolić psy, ucząc się tej trudnej sztuki z książek od których puchła moja biblioteczka, artykułów w czasopismach łowieckich i na własnych błędach. Pierwszymi psami,, które samodzielnie ułożyłem od A do Z była gładkowłosa brązowa wyżlica Sara i terier walijski Cygan. Prawdę mówiąc to do dziś mam wrażenie, że to one nauczyły więcej mnie niż ja ich.

 

Sara

 

• Trudno więc się dziwić że jakiś czas później jako student Wydziału Leśnego Akademii Rolniczej w Poznaniu szukałem najmniejszej okazji aby swoją wiedzę kynologiczną poszerzyć. Na szczęście okazji było wiele zarówno w postaci dodatkowych fakultetów z weterynari